| Shau_Leuw_Hiang's profile+ + + + + ShauPost :: หน...BlogListsNetwork |  Tools  Help |
|
|
เราจำเป็นต้องหวังว่า...ถ้ายังพอจำกันได้ ก็จะเห็นว่าเรื่องผู้ชายสวมเสื้อคอปกสีเหลืองในร้านทำกรอบรูปนี้
เคยถูกพูดถึงมาครั้งนึงแล้วใน 'ขมเป็นยา' เมื่อวันที่ 17 กันยายน
พอซื้อ ฅ.คน มาอ่าน แล้วเจอเรื่องนี้เข้าอีก ก็...อ่านดูละกันนะคร้าบ :)
อธิคม คุณาวุฒิ
เด็ก สตรี และคนชรา, ฅ.คน ปีที่ 1 ฉบับที่ 12 ตุลาคม 2549
ชายหนุ่มคนนั้นมาพร้อมกับเพื่อนชายหญิงอีกประมาณ 5-6 คน มองจากลักษณะภายนอกโดยไม่ต้องใช้ความสังเกตมากนักก็จะพบว่าพวกเธอและเขาล้วนเป็นผู้คนในสังกัดที่ไม่เดือดร้อนเรื่องปากท้อง
"รูปนี้ราคาเท่าไหร่" ชายหนุ่มชี้ไปที่รูปถ่ายขนาดใหญ่ใส่กรอบตั้งโชว์อยู่หน้าร้าน
เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นตอบคำถาม ระบุราคาภาพถ่ายงานพระราชพิธีสำคัญของประเทศที่เพิ่งผ่านมา
"กรอบมันไม่ค่อยสวย เอารูปนี้แต่เปลี่ยนกรอบได้ไหม" ไม่ต้องรอคำตอบ เขาเดินอ้อมหลังโต๊ะทำงานเจ้าของร้าน เข้าไปเลือกแบบกรอบรูปเท่าที่มีแขวนโชว์อยู่ในร้าน
"ถ้าเป็นกรอบแบบนี้ทำออกมาราคาเท่าไหร่" คราวนี้หญิงสาวร่วมคณะเป็นคนตั้งคำถาม
เจ้าของร้านหยิบแบบกรอบรูป วัดขนาดความกว้างยาว สอบถามรายละเอียดความต้องการเพิ่มเติม แล้วกดเครื่องคิดเลขคำนวณค่าใช้จ่ายแจ้งให้พวกเขาทราบ
พวกเขายังเดินเลือกแบบกรอบรูปวนไปเวียนมาอยู่ภายในร้าน สอบถามรายละเอียดโน่นนี่ ทั้งราคา สีและชนิดของเมาท์ โฟโตบอร์ด ระยะเวลาการทำ พร้อมระบุความจำเป็นเร่งด่วนที่ต้องใช้งาน
"มีกรอบหลุยส์ที่ดูแกรนด์ๆ กว่าพวกนี้ไหม เพราะรูปมันใหญ่ใส่แล้วจะได้หรู ว่าจะเอาไปแขวนโชว์ในที่ทำงาน" ชายหนุ่มคนเดิมถาม
ช่วยไม่ได้ที่คำถามและประเภทความต้องการข้อนี้ของเขาเรียกให้ผมช้อนสายตาขึ้นมาสำรวจใบหน้าเขาตรงๆ ตามนิสัยและสัญชาตญาณที่แก้อย่างไรก็ไม่หาย
ดูๆ แล้วหมอนี่น่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม หรือไม่อาจจะอ่อนกว่าประมาณ 2-3 ปี บุคลิกภายนอกของเขาก็เหมือนกับคนหนุ่มนักบริหารระดับกลางทั่วไป กระฉับกระเฉง พูดจาฉะฉานมั่นอกมั่นใจเป็นพื้น ทรงผมแต่งเป่าเข้ารูปเรียบร้อย กางเกงสแล็กส์สีดำกลีบคม รองเท้าหนังดำมัน สวมเสื้อยืดคอปกสีเหลือง ข้อมือด้านที่เป็นอิสระจากนาฬิการาคาแพงมีสายรัดข้อมือยางสีส้ม เหมือนคนหนุ่มเครื่องแบบคล้ายๆ กันอีกหลายสิบล้านคนในประเทศนี้
ฉากเหตุการณ์ทั้งหมดในร้านทำกรอบรูปแห่งนั้นดำเนินต่อเนื่องอยู่ราว 15 นาที โดยมีผมเป็นลูกค้าที่มาก่อน และกำลังนั่งคุยอยู่กับเจ้าของร้านเพื่ออธิบายความต้องการของตัวเอง ส่วนพวกเขาทำหน้าที่คอยถามแทรก มีท่าทีจะแซงคิวอย่างเปิดเผย กระทั่งชวนให้สงสัยเลยเถิดไปอีกขั้นว่า พวกเขามองเห็นหรือไม่ว่ามีคนอื่นร่วมหายใจอยู่ในร้านแห่งนั้นด้วย
รอจนพวกเขาเสร็จธุระ ผมจึงมีโอกาสพูดจากับเจ้าของร้านโดยไม่ถูกรบกวน
ตอนเดินออกมาจากร้าน ผมแปลกใจตัวเองว่า ทำไมมาตรฐานขีดความอดทนส่วนตัวจึงได้สูงเกินปกติขนาดนั้น...
กลัวการมีปากเสียงเป็นเรื่องเป็นราว - ไม่น่าจะใช่
เห็นแก่สิ่งที่พวกเขาตั้งใจจะทำ... อันนี้ก็ไม่เชิง
เกรงว่าบทกวีของพี่ชายคนหนึ่งซึ่งอุตส่าห์เขียนให้ลูกสาวอย่างตั้งใจและไพเราะ จนต้องขอต้นฉบับลายมือเพื่อใส่กรอบจะมาแปดเปื้อนกับเรื่องไม่ดี... อาจมีส่วนอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรข้อนี้ก็ไม่ใช่ประเด็นหลัก
ผมพบว่าเหตุผลหลักที่สามารถทำให้ใจเย็นเกินปกตินี้มีอยู่เพียงข้อคือ นี่เป็นข้อเท็จจริงประการหนึ่งซึ่งคอยเตือนเราเสมอว่า สังคมที่เราสังกัดอยู่มีคนประเภทนี้จริง หนำซ้ำหากมองโลกในแง่ร้าย คนเหล่านี้อาจเป็นคนส่วนใหญ่ของสังคม ซึ่งหากคิดจะเอาเรื่องเอาราวทุกครั้งที่ถูกกระทบกระทั่ง โอกาสที่จะคลุ้มคลั่งวันละ 3-4 รอบ... ก็เป็นไปได้สูง
เคยมีข่าวว่านายตำรวจคนหนึ่งซึ่งทำคดีปล้นชิงทรัพย์ ถึงกับเอ่ยปากขอร้องบรรดามิจฉาชีพว่า หากจะทำชั่วกรุณาอย่าใส่เสื้อเหลือง เหตุผลไม่ใช่แค่เรื่องตลกร้ายที่ว่ามันจะทำให้การติดตามจดจำคนร้ายจากรูปพรรณสัณฐานเป็นไปได้ยาก แต่มันมีความหมายซีเรียสไปถึงการทำให้สิ่งอันเป็นที่รักและสักการะสูงสุดของสังคมต้องมาแปดเปื้อน
เวลาใช้รถอยู่บนถนน มีใครไม่เคยถูกรถคันอื่นขับปาดหน้าในระยะกระชั้นบ้าง มีใครไม่เคยหงุดหงิดที่เลี้ยวเข้าซอยไม่ได้เพราะมีรถบางคันขวางทับเส้นเหลืองบ้าง เวลาอยู่ในที่จอดรถมีใครเคยถูกกักอิสรภาพจากการที่มีรถยนต์บางคันจอดขวางแล้วดึงเบรกมือคาไว้ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้ารถยนต์เหล่านั้นมีสติ๊กเกอร์ติดกระจกหลังแสดงความรักสถาบันอย่างพร้อมเพรียง
ทั้งหมดนี้ไม่ใช่อยู่ๆ จะมาพูดกันแบบทะลุกลางปล้อง แต่บนพื้นฐานความรักและความปรารถนาดี การไม่พูดถึงเรื่องนี้เลยย่อมเป็นอันตรายกว่าการเลือกที่จะพูด
คุยกันแบบไม่ต้องมีทัศนะทางการเมืองมากำกับว่าใครก้าวหน้าหรือใครล้าหลัง สมัยเด็กๆ ที่ยังใส่ชุดลูกเสือขึ้นรถเมล์ ถ้าไม่มีเก้าอี้ว่างจริงๆ ต่อให้เมื่อยล้าแค่ไหนผมยังไม่กล้านั่ง เนื่องจากถือว่าคนใส่เครื่องแบบลูกเสือต้องเสียสละเป็นเบื้องต้น เพราะฉะนั้นใครก็ตามที่สวมอาภรณ์ชนิดนี้ ไม่ว่าจะสวมด้วยตนเองหรือสวมให้กับรถยนต์ หากกระทำผิดโดยตั้งใจตามกมลนิสัยก็สมควรจะเพิ่มโทษทัณฑ์เข้าไปอีกอย่างน้อย 1 กระทง
แล้วถ้าอาภรณ์ที่ว่านั้นมีนัยยะทางการเมืองปะปนอยู่ด้วยในฐานะของการเลือกข้างหนึ่ง แล้วต่อต้านอีกข้างหนึ่ง มันยิ่งต้องถามกันให้ชัดเข้าไปอีกว่า แล้วถ้าเช่นนั้นพฤติกรรมและวิธีปฏิบัติกับเพื่อนร่วมสังคมของคุณ มันแตกต่างไปจากคนที่คุณถือป้ายต่อต้านตรงไหน
พูดก็พูด ระหว่างที่นั่งมองพฤติกรรมของชายหนุ่มและพรรคพวกของเขากลุ่มนั้นอยู่ในร้านทำกรอบรูป ผมไม่ได้เห็นภาพผู้ใหญ่วัย 30-40 ที่ผมเห็นคือเด็กเอาแต่ใจ อยากได้อะไรต้องได้เดี๋ยวนั้น คิดถึงคนอื่นน้อย เพราะฉะนั้นในบางแง่มุมจึงค่อนไปในทางมีปมด้อยเกี่ยวกับการแสดงความรัก
ไม่เคยเห็นใครในสายตา แล้วจะไปรักอย่างอื่นที่สูงส่งกว่าได้อย่างไร
ในฐานะพ่อคนหนึ่งซึ่งพยายามทำภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ด้วยการนำบทกวีเกี่ยวกับลูกไปใส่กรอบเพื่อแขวนไว้ในบ้าน ไม่ใช่เพราะต้องการเสริมบารมีเพิ่มอีโก้ แต่ด้านหนึ่งก็เพียงเพื่ออยากให้เด็กหญิงคนนั้นมีโอกาสสัมผัสท่วงทำนอง ความไพเราะ จินตนาการ และความอ่อนโยนของบทกวี ซึ่งมีแนวโน้มว่าโลกของเธอในอนาคตคงมีพื้นที่ให้ศิลปะด้านนี้ไม่มากนัก ด้านหนึ่งก็เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจให้เธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่บรรจุไว้ด้วยความงามและความรักอย่างที่บทกวีบทนั้นกล่าวถึงเมื่อวัยเด็ก
วูบหนึ่ง - ผมอดไม่ได้ที่จะคิดถึงภารกิจหนักหน่วงของผู้เป็นพ่อที่ต้องคอยดูแลเด็กเหลวไหลไม่รู้จักโตอีกหลายล้านชีวิต... แล้วท่านจะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน
ในสังคมที่เคยชินกับการพึ่ง 'เครื่องค้ำยัน' จนไม่ถนัดดูแลตัวเอง มันจึงได้ผลิตผู้หลักผู้ใหญ่วัยชราซึ่งแม้มีฐานะใหญ่โตในสังคมอุดมปัญญา แต่เมื่อเผชิญหน้ากับปัญหาที่ยังแก้ไม่ตก ก็เลือกที่จะเดินเข้าไปร้องขอ 'ผู้ใหญ่กว่า' อยู่เสมอๆ ลักษณะทิศทางการตัดสินใจเช่นนี้ มันจึงชี้ให้เห็นว่าพวกเขาไม่ต่างอะไรกับเด็กเอาแต่ใจ มองเห็นเฉพาะคนที่ใหญ่กว่า มีแนวโน้มว่าไม่คิดจะฟูมฟักผู้คนให้เติบโต เรียนรู้ และดูแลตัวเองให้เป็น กระทั่งพร้อมที่จะไชโยโห่ร้องยินดีกับการได้อะไรมาโดยมักง่าย
แต่ก็นั่นแหละ ถึงที่สุดแล้วเราจำเป็นต้องหาวิธีอยู่ร่วมกับผู้คนเหล่านี้ เพราะฉะนั้นเราจำเป็นต้องหวังว่า ที่ผ่านมาสายตาเรามีปัญหาเพราะเอาแต่มองโลกในแง่ร้าย
เราจำเป็นต้องหวังว่า คนเหล่านี้อาจไม่ใช่คนส่วนใหญ่ของสังคม หรือต่อให้เป็นคนส่วนใหญ่ เราก็จำเป็นต้องหวังว่า ที่ผ่านมาการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญใดๆ บนโลกล้วนเกิดขึ้นจากน้ำมือคนส่วนน้อย เราจำเป็นต้องหวังต่อไปอีกว่าในอนาคตคนส่วนน้อยจะมีพื้นที่มากขึ้นและแข็งแรงขึ้น
ความหวังเป็นเครื่องค้ำยันชนิดเดียวที่ทำให้ชีวิตไม่หดหู่เกินไปนัก |
|
|
